In het Waterschap Amstel, Gooi en Vecht komt ook PFAS voor. Maar voor ik daar verder op inga, is het goed om aan te geven wat PFAS eigenlijk is. PFAS is de afkorting van het RIVM voor “Per- en PolyFluorAlkylStoffen” en is een verzameling van een aantal chemische stoffen PFOS, PFOA en GenX. Om het behapbaar te maken: PFAS is te vinden/verwerkt in onder andere Tefalpannen, jassen, blusschuim en tapijten. En door het gebruik van deze producten komt PFAS terecht in de grond en zodoende belandt het ook in bagger.

Zoals reeds in de publicatie Het Belang van Baggeren” werd aangegeven is bagger gewoon slib dat ontstaat door plantenresten, afval, bladeren en bodemmateriaal die zich vastzetten op de bodem van vaarwegen. En als het slib niet wordt verwijderd kan het zorgen voor hinder voor het scheepvaartverkeer. Dus de troep op de bodem van onder andere rivieren en grachten wordt bagger genoemd.

PFAS dat in het grond- en drinkwater belandt is natuurlijk gevaarlijk voor mens en dier, dus voor het ecosysteem. Maar door de overheid zijn er inmiddels scherpe maatregelen genomen die vervat zijn in het Tijdelijk Handelingskader voor PFAS. Deze regelgeving moest de infrastructurele, bagger- en bouwprojecten een handje helpen om de juiste stappen te kunnen nemen voor de aanpak van PFAS. Volgens de regelgeving mag de grond of het slib maar 0,1 microgram PFAS bevatten. Dit is natuurlijk een lastige situatie voor de baggeraars, omdat dit het voor hen lastig maakt om hun slib (bagger) kwijt te raken. De vastgestelde waarde van de PFAS ligt namelijk veel hoger.

In het Waterschap Amstel, Gooi en Vecht heeft dit ook voor de nodige problemen gezorgd. Maar uiteindelijk zal er in 2020 een definitief handelingskader komen dat landsdekkend zal zijn. In ieder geval vindt er altijd onderzoek plaats op PFAS in grond en baggerspecie uit de zorgplicht en regelgeving Bodemkwaliteit.

Stephano Stoffel

Categories: WATERKWALITEIT